بودن خارج شود . در حالى جان اين معجزه همين است كه : در حالى كه آتش ، آتش بود ابراهيم ( ع ) را نسوزانيد . درست است در بينش ارسطوئى محال است كه آتش ، آتش باشد و در عين حال نسوزاند . و اساساً در بينش ارسطوئى جائى براى معجزه نيست . زيرا معجزه واقعه اى است بر عليه قوانين طبيعت و خلقت ، و بر عليه قانون علت و معلول . خامساً : هميشه كار و بينش ارسطوئيان ما ( بحثى دربار ارسطوئيان غير مسلمان نداريم « 1 » دربار « كار خدا ، فعل خدا » مى لنگد . و اين بزرگ ترين نقص بينش آنان در خدا شناسى است كه : كار خدا را فقط به « خلق » منحصر مى دانند . يعنى خدا فقط يك نوع كار و يك نوع فعل دارد و آن « خلق » است . در حالى كه قرآن در آيه هاى متعدد فرياد مى كشد كه خداوند دو نوع كار دارد : امر و خلق . - كار امرى و كار خلقى . مى فرمايد : « لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ » « 2 » . و همچنين هم آياتى كه در آن ها سخن از امرِ « كن » ، « كُنْ فَيَكُونُ * « 3 » » آمده . اولين پديد كائنات نيز نه از عدم خلق شده - زيرا خلق از عدم محال است - و نه از وجود خدا صادر شده بل با امرِ « كُنْ فَيَكُونُ » * پديد آمده است ، همانطور پيدايش روح « قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي « 4 » » ، و حتى خود قانون علّت و معلول كه برنامه خلق است ، با امر به وجود آمده است .

--> ( 1 ) - البته در اين زمان در كل جهان غير از ارسطوئيان ما ، كسى پيرو ارسطو و ارسطوئيات نيست ، همگان آن را دور انداخته اند . ( 2 ) - آيه 54 سوره اعراف . ( 3 ) - آيات متعدد از قرآن . ( 4 ) - آيه 85 سوره اسراء .